Het boek gaat in op de politieke aspecten van straight edge door verschillende (prominente, als u wilt…) figuren te interviewen, essays en communiqués te printen en vanuit verschillende delen van de wereld mensen aan het woord te laten. Met name dat laatste miste ik enorm in de documentaire. Daarin kwamen enkel Amerikaanse mensen aan het woord. Typisch een Amerikaans trekje, hoor ik u denken. De documentaire is echter gemaakt door twee Duitsers… Ik vind het prima als er een documentaire over de Amerikaanse straight edge scene wordt gemaakt, maar noem het beestje dan ook bij zijn naam.

Wat ik juist zo interessant vind aan het boek, zijn de interviews en artikelen uit Oost-Europa, Zweden, Zuid-Amerika en Israël. Hoewel ik het altijd vermakelijk vind om die vent te horen spreken, ik ken inmiddels de praatjes en beweegredenen van Ian Mackay wel. Ik ben meer benieuwd naar anarchisten in Israël die zich verzetten tegen de bouw van de muur. Ik kreeg plaats vervangende schaamte bij het zien (en met name horen) van Ray Cappo die het heeft over ego’s in de scene en zijn naar-eigen-zeggen-befaamde-glaasje-rode-wijn-in-Italië-anekdote. Wie heeft hier een fucking ego, meneer de yoga-fucking-guru!?

Ik ben meer geïnteresseerd in het essay waarin de link gelegd wordt tussen straight edge en anti-fascisme, of de straight edge opvattingen van een queer-activist. Dit laatste stukje is overigens hilarisch politiek correct geschreven. Deze jongen (genaamd Nick Riotfag) heeft werkelijk de beste bedoelingen en ik snap zijn punt, maar het bekroop me een beetje van de PC-police achtige taferelen waar de HeartattaCk vol van stond.

Het boek geeft een goed perspectief van mensen die zichzelf straight edge noemen en bijdragen aan verschillende vormen van verzet. Doorgaans is de strekking hetzelfde: straight edge speelt een belangrijke rol als middel om te werken aan radicale doelen. Herkenbaar…

Persoonlijk

De reden voor mij om straight edge te worden was heel logisch. Het was voor mij in eerste instantie een persoonlijke afweging. Tabak, alcohol en andere drugs kunnen lekker en leuk zijn. Maar het is duur en schadelijk voor lichaam en geest. Ik zag het als een uitdaging om lol en voldoening uit het leven te halen zonder verdovende middelen, dus ik besloot te kappen met het bovenstaande. Ik noemde me straight edge als houvast, het voelde als een persoonlijke verbintenis. Ik was achttien jaar.

Verder zag ik om mij heen hoe destructief de gevolgen van alcohol en andere drugs waren. Binnen mijn vriendenkring was er sprake van huiselijk geweld wat gepaard ging met alcohol. In het weekend waren er talloze gewelddadige incidenten waarbij alcohol en/of drugs in het spel waren. Ik las over het aantal verkeersdoden door het gevolg van drank. Ik kon dit niet rijmen met de verantwoordelijkheid nemen voor het leven wat leidt. De term straight edge was voor mij niet langer slechts een vorm van persoonlijke verbintenis, het werd een vorm van verzet tegen het roekeloze gedrag.

Ik raakte langzaam betrokken bij wat actie-campagnes en daarin legde ik de link tussen de industrie achter de verdovende middelen en het kapitalisme. De legale drugshandel gaat hand in hand met slavernij en afpersing door grootgrondbezitters, met name in de tabaksindustrie. Rookwaren worden bovendien vrijwel altijd getest op dieren.

Tergelijkertijd verbaasde ik me er over dat er binnen de links radicale kringen zoveel werd gedronken. Ik vraag me nog steeds af hoeveel meer zou kunnen gebeuren als mensen minder dronken en meer actie voerden.

xBakoeninx

Het weigeren van genotsmiddelen is verre van uniek. Straight edge is slechts een uiting hiervan die binnen de punk/hardcore zich heeft gemanifesteerd. Honderd jaar voordat Minor Threat er mee aan de haal ging, gaf Bakoenin in “God en de staat” (1882) aan dat het volk in zowel intellectueel en moreel als materieel opzicht op het laagste niveau wordt gehouden. Om aan dit niveau te ontsnappen geeft hij drie mogelijkheden: de kroeg, de kerk en sociale revolutie. De eerste twee opties omschrijft Bakoenin als lichamelijk verderf en geestelijk verderf, wat volgens hem alleen nog de derde optie openlaat. Verder geeft Bakoenin in zijn felle betoog aan dat de sociale revolutie “de kracht zal hebben tegelijkertijd alle kroegen als kerken te sluiten”.

Het waren natuurlijk andere tijden, maar ik kan mij identificeren met de strekking. In het boek “Sober living…” worden meer recente voorbeelden genoemd waar de geheelonthouding een grote rol speelt in de links radicale actie beweging. Ik vond het inspirerend om te lezen dat binnen de grenzen van de Zapatista beweging het verboden is alcohol te nuttigen. Dit is in consensus afgesproken op aandringen van de vrouwen beweging. Zij voelden zich meer op hun gemak als de beweging vrij was van alcohol gebruik. Iets wat ik goed kan begrijpen.

Straight edge is voor mij een middel, een uiting van verzet. Net als een veganistische levenswijze, is het voor mij een logische stap in het verzet tegen het kapitalisme. Het past bij mij, het helpt mij de focus te houden op de werkelijk belangrijke aspecten van het leven. Ik omarm het leven zoals het is en ik wil met volle teugen er van genieten. Daar heb ik geen teug bier bij nodig. Doe mij maar appelsap.

- de procesgang tegen zes willekeurig gearresteerde anarchosyndicalisten,

- de daarbij gepleegde schendingen van hun mensenrechten

- de even willekeurige arrestaties van verschillende personen die in Servië voor hun vrijlating zijn opgekomen

- de druk van nationaalsocialistische organisaties op de rechtsgang, de samenwerking van de politie hierbij en de dreiging met veemgerichten

De anarchisten komen op 23 april opnieuw voor en zullen dan waarschijnlijk hun vonnis horen. Wij willen duidelijk maken dat wij geen schijnproces willen, maar vrijspraak overeenkomstig de waarheid en het recht.

Inlichtingen bij Jan Bervoets, Valkenboskade 461, 2563 JC Den Haag, tel. 070-3922102,

e-mail jan.bervoets@casema.nl

Achtergrondinformatie

Een bizarre aanslag bij een ambassade

Op 29 augustus werd naar de Griekse ambassade in Belgrado een molotovcocktail geworpen, waarbij een ruit werd gebroken en de gevel lichtelijk werd geblakerd. Het incident werd geclaimd door “Zwarte Elias”, die de vrijlating eiste van Teodoros Iliopoulos. Dit is een Griekse anarchist, die tijdens de opstand van december vorig jaar willekeurig werd opgepakt en nog steeds zonder aanklacht door de Griekse politie werd vastgehouden. Op het moment van het incident was hij 48 dagen in hongerstaking. Op 27 augustus werd hij mede als gevolg van de internationale druk  in vrijheid gesteld.

Voor de aanslag met de mollie werden op 3 september vijf vooraanstaande leden van het Anarchosyndicalistisch Initiatief ASI opgepakt: Ratibor Trivunaċ, Tadej Kurepa, Ivan Vuloviċ, Sanja Dokiċ,Ivan Saviċ en Nicola Mitroviċ. De dag daarop besloot het Districtshof in Belgrado hen dertig dagen in voorarrest te houden onder beschuldiging van internationaal terrorisme. Daardoor hangt hen vijftien jaar gevangenisstraf boven het hoofd.

Het ASI, de Servische afdeling van de anarchistische vakbondsinternationale IWA-AIT is echter principieel tegen dergelijke aanslagen, en heeft dit herhaaldelijk openbaar verklaard. dus mogen we verwachten dat dit een schijnproces wordt tegen willekeurige arrestanten. Het anarcho-syndicalisme streeft ernaar om vanuit zelforganisatie door arbeiders in de fabrieken de klassenstrijd te organiseren en de staat te vervangen door een federale samenleving. In Joegoslavië zijn daarvoor kansen, en die krachten moeten natuurlijk in de kiem worden gesmoord.

Voorlopige vrijlating na bijna een half jaar cel en folter.

Op 7 december werden de zog. Zes van Belgrado door de openbare aanklager formeel in staat van beschuldiging gesteld wegens “terrorisme”. Zij konden daardoor onbeperkt gevangen worden gehouden in het beruchte Servische gevangenissysteem tot het begin van het proces, dat oorspronkelijk pas in mei werd verwacht. Maar intussen waren de internationale en vooral binnenlandse protesten zo hevig dat men besloot het proces te vervroegen. Met name de juridische faculteit van de universiteit van Belgrado protesteerde tegen de schending van de mensenrechten die met de arrestatie gepaard zouden gaan.

Op 17 februari werden zes Servische leden van de anarchosyndicalistische vakbond ASI, Sanja Dojkič, Tadej Kurepa, Ratibor Trivunac, Ivan Vulovič, Nikola Mitrovič and Ivana Savič, door de rechter vrijgelaten. De aanklacht van internationaal terrorisme werd ingetrokken, maar Justitie zou met een nieuwe aanklacht komen, en op 27 maart zou een nieuwe zitting plaats vinden. Er kwamen verschillende schandalen aan het licht. De Servische ombudsman, bij wie een klacht was ingediend door Ivan Savič en Ratibor Trivunac moest rapport uitbrengen. Savič werd met een garotte behandeld en zou zijn gewurgd als hij geen bekentenis zou hebben getekend waarin hij voornemens was Griekse ambassadeur te doden. Trivunac was ernstig in zijn rechten geschonden doordat hij niet voor zijn epilepsie werd behandeld. Het proces werd bezocht door honderden belangstellenden uit binnen- en buitenland, die dat allemaal te horen kregen.

De Servische politie reageert

Van de bezoekers werden er opnieuw anarchisten aangeklaagd en vastgehouden, wegens “obstructie van de rechtsgang”, omdat zij op 17 februari  pamfletten hadden verspreid met de leuze “laat de anarchisten vrij”! Dit is een nieuwe wet, toepasbaar zonder dat een rechter hoeft vast te stellen dat hij ergens in was belemmerd. Daarom worden  Rada Djivadinovič, een Serviër die in Wenen woont en een Kroaat, Davor Bilič, nog steeds in Servië worden vastgehouden  Zij zijn dagenlang op het bureau gehouden waar men hen schijnbekentenissen probeerden af te dwingen. Intussen werden de leden van de vakbond ASI opnieuw door de politie lastig gevallen en bedreigd, zodat zij worden belemmerd actie te voeren voor de vrijlating van hun kameraden  Een fascistische organisatie die Keltische kruisen gebruikt, hing posters in de stad op met portretten van leden van de vrijgelaten zes, waarin zij hun kameraden opriepen tot veemgerichten als justitie zelf te lankmoedig zou zijn. “Ken uw buren, ken de vijanden van Servië!” Feitelijk is de ASI gedwongen ondergronds te gaan. Intussen zou een onderzoekscommissie van de Europese Unie, die moet onderzoeken naar de mensenrechtensituatie in Servië, zich over de kwestie hebben gebogen. De voorlopige vrijlating was kennelijk bedoeld om de druk van de ketel te halen en het buitenland in slaap te sussen.

Het schijnproces wordt voortgezet

Onder deze omstandigheden moesten de zes op 27 maart opnieuw voorkomen. Ditmaal werden er geen toeschouwers toegelaten, ook geen pers of familieleden. Anders zou het proces worden uitgesteld en zouden ze gedurende die tijd zelf weer worden vastgezet. Justitie had geen moeite genomen henzelf noch hun advocaten tevoren van de nieuwe aanklacht op de hoogte te stellen, een gewoonte die we in Nederland alleen maar kennen van de rechtspleging tijdens de bezetting onder Seyss Inquart. De aanklacht luidde  nu “het veroorzaken van openbaar gevaar”. De rechter gaf de advocaten slechts één uur om de stukken te lezen, verkortte de verdere procedure. De tekst van de aanklacht was dezelfde als die van 17 februari, er was niets aan veranderd. De verdediging kon nog aantonen dat Savič en Mitrovič nooit ter plaatse waren geweest. Toen verdaagde de rechter het proces tot 23 april, waarbij aan de verdediging nog één getuige werd toegelaten. Dan zal er een vonnis worden gewezen  en te vrezen is dat de inhoud bij voorbaat vast staat, zoals ook bij de rechtbanken van Seyss Inquart gebruikelijk is geweest.

Wij roepen daarom iedereen op om ons bij te staan wanneer wij aan de Servische ambassadeur een petitie zullen aanbieden voor de vrijlating van Ratibor Trivunaċ, Tadej Kurepa, Ivan Vuloviċ, Sanja Dokiċ,Ivan Saviċ en Nicola Mitroviċ en alle andere arrestanten die naar aanleiding van de acties voor hun vrijlating het slachtoffer zijn geworden van justitiële willekeur.

Het onderstaande stukje heb ik hier gejat, en iets aangepast. Het geeft duidelijk weer hoe belangrijk het is om samen te komen op 1 mei. Laten we er een onvergetelijke dag van maken! “Dit jaar organiseert een verband van groepen en individuen een antikapitalistische 1 mei demonstratie in Nijmegen. Onder de leus “1 mei voor iedereen vrij” en een vijftal eisen roept dit verband landelijk op om aan te sluiten bij deze demonstratie.

Bloedbad

1 mei is een internationale dag van solidariteit, actie en feest. De oorsprong ligt in de arbeidersbeweging van de 19 de eeuw. In 1886 ontaarde de repressie tegen de arbeidersbeweging die de 8 uren werkdag eiste in een bloedblad met de executie van 8 activisten als trieste dieptepunt. Om deze mensen te herdenken én de strijd voor de 8 uren werkdag internationaal voort te zetten, werd 1 mei uitgeroepen tot dag van de arbeid. Naast alle religieuze en burgerlijke feestdagen, claimde de arbeidersbeweging haar eigen “feestdag”.

De dag van de arbeid is internationaal door verschillende van politieke stromingen en organisaties gerecupereerd, maar in Nederland is de aandacht voor deze dag bijna niet bestaand. Het polderen is zover door geschoten, je zou zelf kunnen stellen dat het zo goed geperfectioneerd is, dat het de hele samenleving heeft gepacificeerd, sterker zelf gepasiefiseerd.

Tegengeluid in Nijmegen

Het verband dat in Nijmegen een duidelijk tegengeluid wilt laten horen, wilt de dag van de arbeid weer op de kalender zetten. Het is een dag om solidair te zijn met iedereen die in conflict is of was met de gevestigde orde. Of het nu de arbeiders waren uit de 19e eeuw of de schoonmakers van de 21e eeuw. Het zijn mensen die worden uitgeknepen, tot de laatste druppel en dan bij het schroot worden gezet. De multinationals hebben misschien een andere naam of een ander logo, maar het zijn nog steeds kapitalisten die enkel streven naar winstmaximalisatie. Winst om nog meer winst te maken, in plaats van het terug te geven aan diegene die die winst heeft gemaakt.

In plaats van een wereld waar mensen wordt voorgehouden dat ze zichzelf moeten verkopen aan bedrijven of instellingen om een comfortabel leven te leiden, waar mensen tegen elkaar worden uitgespeeld in een lelijk spel van concurrentie en wedijver, staat dit verband voor een radicaal andere samenleving, gebaseerd op solidariteit en vrijheid.

Zelforganisatie

Middelen moeten zo worden ingezet en verdeeld dat voor iedereen op deze wereld bestaanszekerheid gegarandeerd is. Mensen moeten de vrijheid hebben om te gaan en te staan waar ze willen, ongehinderd door geconstrueerde grenzen tussen culturen, religies, gender of wat dan ook. Mensen moeten zich ook kunnen organiseren zonder dat dat intimidatie of repressie tot gevolg heeft. En dit betreft zowel zich organiseren tegen onrecht als het organiseren van een parallelle samenleving. De staat moet onmiddellijk stoppen met privatiseringen en het afbreken van sociale voorzieningen. In plaats van steeds grotere delen van het leven in handen te geven van ondernemingen, moeten meer voorzieningen zoals zorg, onderwijs, energieproductie, communicatievoorzieningen en veel meer gecollectiviseerd en gedecentraliseerd worden.

Om in zo’n wereld te kunnen leven, moet men zich organiseren. Naast acties moeten er ook bijeenkomsten zijn, moeten er discussies gevoerd worden en moeten mensen worden gemobiliseerd. Met de organisatie van landelijke 1 mei demonstraties, elk jaar opnieuw, probeert dit verband een bijdrage te leveren aan de organisatie van een hernieuwde sociale beweging met een bijeenkomst, sprekers, acties en discussies. Komt allen dit jaar naar Nijmegen om mee die tegenbeweging op te bouwen! Want samen staan we sterk!

Anarchistische uitgeverij

Atalanta is een anarchistische uitgeverij uit Utrecht en bestaat sinds 1980 (toen was ik min-twee jaar). Zij geven op geheel eigen wijze boeken, pamfletten en muziek uit. Sommige boeken hebben een wat zwaardere filosofische inhoud, andere boeken zijn zo geschreven dat thema’s als anarchisme en veganisme door iedereen begrijpelijk wordt. Ik ben erg gecharmeerd door de gratis Tisdat-boekjes over… Sinds enige tijd geven zij ook kinderboeken uit, waarvan “En de koe zei boe” het meest recent is.

Vrolijke veranderingsgezindheid

Alles is gedrukt op kringloop papier, niets wordt met winstoogmerk gemaakt. Ik vind het volgende citaat van hun site sprekend voor Atalanta: “we zouden het liefst nooit ergens geld voor vragen, dus houden we onze prijzen zo laag mogelijk, en verder zijn we tegen elke vorm van onderdrukking, voor vrijheid en voor het putten van vrolijkheid uit radicale veranderingsgezindheid”.

En dat klopt. Al dertig jaar geeft dit collectief anarchistische literatuur uit en het enthousiasme straalt er van af! Ik heb Rymke voor het eerst ontmoet tijdens een anarchistische boekenmarkt in Utrecht. Ik zag de stand van Atalanta en het viel me direct op dat de titels van de boeken begrijpbaar waren. Ik raakte met haar aan de praat en voor ik het wist waren we een kwartier verder.

De boeken komen zo snel mogelijk in de bookstore. Bovendien zijn de boeken te vinden bij de volgende editie van het eetcafé Mallemoere. Hopelijk tot dan!

Eerder bestond ons assortiment met name uit Engelstalige boeken omdat de boekenstand vooral mee ging met Antillectual op tour door Europa. Dat blijft zo, maar we willen op onze vaste stek bij het eetcafé ook meer Nederlandse boeken en tijdschriften aan bieden. Al is het alleen maar dat al dat non-hiërarchische proletarische vakjargon over revolutie, syndicalisme en imperialisme moeilijk te begrijpen is in het Nederlands. Laat staan in het Engels!

Daarom hebben we besloten om een aantal Nederlandse tijdschriften te bestellen die we interessant vinden. Een greep uit het assortiment:

• Change Magazine – een tijdschrift over dierenbevrijding met informatie over dierenrechten en actienieuws.
• Buiten De Orde – tijdschrift van de Vrije Bond over anarchisme in het algemeen.
• V Magazine – tijdschrift van de NVV (Nederlandse Vereniging voor Veganisten). Laagdrempelig met leuke artikelen over veganisme.
• ZOZ – tijdschrift van De Omslag, vol informatie over duurzaamheid op een zeer practische manier.
• Klasse – Blaadje van Global Info over acties tegen de neoliberale globalisering.