Onze Belgische kameraden van de wereldmorgen hebben een uitgebreid  interview met Greg gedaan, zij vroegen of wij het ook wilden posten. Met alle liefde natuurlijk. Heel veel leesplezier, met dank aan Christoph Devriendt voor het interview en Anne Carolien Köhler voor de foto’s!

Wat gebeurde er met ‘Trial’ na de split in 2000?

Greg Bennick: “Na 10 jaar muziek maken, toeren en bijna constant met elkaar optrekken, waren er te veel spanningen die de kop op staken. We zochten elkaar ook niet meer op en in 2005 deden we in Seattle, Budapest en Londen een reünieshow. Vier jaar later speelden we op Burning Fight Festival in Chicago, Fluffest in Tsjechië en Anti-fest in Stockholm. En tijdens deze nieuwe tour spelen we in Rusland, Oekraïne, verschillende Oost-Europese landen, Duitsland en Nederland.”

‘Trial’ staat bekend om zijn erg maatschappijkritische teksten. Zo staat bij elk nummer vaak nog uitleg over de tekst. Geldt die politieke insteek ook voor je andere band, ‘Between Earth and Sky’?

“Met Between Earth and Sky focussen we meer specifiek op de psychologie van het menselijke lijden. We vroegen ons af: ‘Wat gebeurt er als je aan jezelf werkt en die bewustwording nadien gebruikt om in je omgeving anderen te helpen?’ Iedereen in de groep heeft interesse in politiek, maar de teksten van de nummers gaan meer over filosofische, psychologische en existentiële zaken. Je eigen problemen onder ogen durven zien, is een eerste stap om een positiever zelfbeeld te krijgen. Dat is erg belangrijk. Onze eerste mini-CD is momenteel uit via het Europese Refuse Records en begin volgend jaar brengen zij ook onze full-CD uit.”

Wat betekenen hardcore en straight edge momenteel nog voor jou?

“Voor mij zijn beide nog steeds erg inspirerend. Straight edge zorgt ervoor dat je toegewijd kan blijven aan een idee, het idee dat mentale helderheid belangrijk is. De term ’straight edge’ bindt nog steeds mensen, omdat we als sociale wezens dat ook nodig hebben.”

“Mensen vinden het fijn om verbonden te zijn met anderen. Het voelt soms zowel aan als een zegen en als aan een vloek. Bijvoorbeeld, wanneer mensen naast verbonden te zijn met anderen, soms ook mensen uitsluiten. Vanuit dat xenofobe gedrag ontstaan er dan vaak net sociale problemen en dat keur ik uiteraard af. Maar het blijft vooral toch een positief gegeven.”

“Hardcore betekent voor mij vandaag misschien nog wel meer dan dat het vroeger deed. Ik vind het geweldig dat mensen samen komen en gepassioneerd en geëmotioneerd kunnen zijn door muziek en ideeën! Zulke  energie-uitspattingen worden ook niet aanvaard door de maatschappij: als wij midden op straat zo’n gedrag zouden vertonen, zouden beginnen lopen en roepen, dan zouden mensen raar opkijken, het niet aanvaarden en ons gek verklaren. Maar tijdens optredens kan zo’n gedrag wel en het zorgt er zelfs voor dat er minder geweld is in de samenleving omdat mensen hun negatieve energie kwijt kunnen.”

“Ook is het belangrijk om nadien die negatieve energie om te zetten in een positief iets en je te engageren! Persoonlijk is het voor mezelf ook vast en zeker een uitlaatklep voor mijn demonen. Dat is wat hardcore betekent voor mij. Want dit is niet de revolutie, maar wel het entertainment en de muziek van de revolutie! Nadien komt de vraag welke impact in revolutionaire termen de gebeurtenissen in de wereld hebben op ons persoonlijke en maatschappelijk leven.”

Volgens Carl van First Blood is een minderheid van de fans die hij spreekt, geïnteresseerd in de teksten. Wat is jouw ervaring?

“Bij Trial ligt dat zeker hoger, maar wij zijn uiteraard veel minder populair. Onze fans zijn meer gepassioneerd en meer bezig met de teksten. Maar er zijn altijd mensen voor wie het enkel om de muziek en het dansen gaat. En hoewel ik tussen de nummers vaak monologen afsteek over de betekenis van een nummer, komt er nooit commentaar, maar veeleer applaus. Dat bewijst dat onze fans ook de inhoud belangrijk vinden. Zij weten dat er ideeën en emoties gecommuniceerd worden.”

Vertel eens wat meer over je betrokkenheid bij ‘One Hundred for Haiti’ en ‘One Hundred Shows for Haiti’?

“Ik ken al enige tijd enkele mensen in Haïti en na de verwoestende aardbeving van januari 2010 trok ik per zeilboot met enkele vrienden van Miami naar Haïti met medisch materiaal en voedsel. Daar aangekomen, zag ik de ravage en sprak ik met de bevolking. Die getuigenissen hadden een enorme impact op mij. Zodat ik bij mijn terugkeer besloot om meer structureel te werken en richtte ik de organisatie ‘One Hundred for Haiti’ op. Het oorspronkelijke idee was om 100 mensen te vinden die elk 1000 dollar wilden geven.”

“Dat bleek al gauw een te hoog bedrag te zijn, ook voor zakenmensen, maar toen kwamen er wereldwijd verschillende fans, die een kleine bijdrage wilden leveren. Er werd beslist om de naam te behouden, maar de fondsenwerving gebeurt nu meer algemeen en het doel is specifiek, een kliniek in Port-au-Prince steunen die gratis medische zorg verschaft. Sindsdien hebben we ook andere structurele zaken op poten gezet: mensen helpen om weer in hun levensonderhoud te voorzien, niet enkel financieel. Op de website staan ook filmpjes en foto’s over onze projecten.”

“‘One Hundred Shows for Haiti’ was een collectief van mensen die wereldwijd 100 benefietoptredens wilden organiseren. Het geld daarvan ging naar de organisatie ‘Haitian Women for Haitian Refugees.”

Op het T-shirt dat jullie naar aanleiding van het Burning Fight Festival maakten, staat het interessante opschrift ‘Make This A Movement Again Instead Of A Scene’. Vanwaar de keuze voor dat opschrift?

“We zullen nooit één verenigde hardcore-beweging hebben, waarin iedereen met hetzelfde akkoord gaat. En het is goed dat er zoveel verschillende meningen zijn. Maar als mensen hardcore meer zouden zien als een beweging én minder als een (muziek)scène, dan zou je meer mensen bereiken met progressieve of radicale ideeën!”

“Op die manier zou er ook minder geweld zijn, omdat een scène wel onderhoudend en leuk is, maar ook mensen tegen mekaar opzet. Een beweging daarentegen is zoveel groter en zoveel meer maatschappelijk: er wordt aan politiek gedaan, er wordt gediscussieerd, er worden dingen georganiseerd, er is meer maatschappelijk bewustzijn, … ”

“Voor mij hoeven mensen Trial niet volledig te volgen of er helemaal mee akkoord te gaan, zolang ze maar met iets bezig zijn dat de wereld tot een betere plek maakt. Wij hebben zoveel passie in de hardcore-scène, we zouden die passie moeten vastpakken en er een transformatie mee creëren, echt samen iets doen voor anderen, mensen samenbrengen rond bepaalde progressieve ideeën, een tegenbeweging opbouwen tegen de heersende kapitalistische maatschappij, directe actie organiseren! Dat is hetgeen me interesseert in hardcore.”

Hoe blijf je op de hoogte van wat er gebeurt in de wereld?

“Ik lees zowel alternatieve (Indymedia, Huffington Post, …) als traditionele berichtgeving. Een erg recente bron van berichtgeving zijn de Facebookposts, die heel snel interessante informatie over de actualiteit verspreiden. Boeiend is ook om de economische en conservatieve bladen te lezen. Ik volg dus duidelijk niet één bron, maar verscheidene. Het internet is in deze hét instrument om op de hoogte te blijven van de actualiteit in de wereld, maar vooral ook om te weten wáárom iets bepaalds gebeurt!”

De wereld zit nu al enkele jaren in een economische crisis. Hoe kijk jij als Amerikaan tegen deze crisis aan?

“Als je de economische crisis op wereldschaal bekijkt, is het behalve voor een kleine rijke minderheid, moeilijk voor het grootste deel van de Amerikaanse bevolking. Maar de toestand in Haïti en andere plaatsten in de wereld waar ik al heen ging, is voor mij nog veel schrijnender.”

“Ik heb uiteraard het geluk dat ik mijn leven in veiligheid kan leven, waardoor ik regelmatig kan reizen en wijdverspreide contacten kan hebben met mensen. Toch zie je overal al dat mensen hun levenstandaard naar beneden gaat. Volgens mij gaat er pas echt iets veranderen wanneer grote groepen mensen niet meer akkoord gaan dat er voor hen enkel kruimels overblijven en ze zich daartegen gaan verzetten. Hoewel ik ook denk dat dat nog niet voor onmiddellijk zal zijn, omdat veel mensen het ook nog te goed hebben.”

Geloof jij dat een ander economisch systeem mogelijk is?

“Ik ben overtuigd dat een ander economisch systeem noodzakelijk is, maar of het mogelijk is, weet ik niet. Ik ben er nog niet uit welk systeem dat dan zou moeten zijn. In discussies met mijn marxistische vrienden komt dat ook vaak naar voren. Ik zie alleen geen ander economisch systeem dat duurzaam blijkt te zijn.”

“Ik hecht meer geloof in collectieven en initiatieven op kleinschalige basis die concrete dingen aanpakken. Alleen zie je dat naar mate die groter worden in zulke initiatieven vaak egoïstisch gedrag binnensijpelt. The looking-out-for-number-one-perspective … ”

“Ik zou graag hebben dat mensen denken in termen van gemeenschappelijk belang, van minder consumeren of verbruiken en nuttige vrijetijdsbestedingen. Dat is geen wereldwijd economisch systeem, het zijn geen revolutionaire voorstellen, maar kan zeker bijdragen tot die andere wereld.”

“Mijn marxistische vrienden hebben daar uiteraard een andere mening over. Zij argumenteren dan bijvoorbeeld dat Haïti in een ander economisch systeem helemaal geen hulp nodig heeft. Maar, ik zou zeggen, in tussentijd kan je toch gewoon niet anders?”

“Je kan toch niet zeggen aan de mensen daar: ‘Wacht even tot we het hele economisch wereldsysteem omgegooid hebben? Voor mij is het veeleer een balans tussen de alledaagse praktijk en een theoretische ideaalbeeld in de toekomst.”

Mijn ervaring met geëngageerde en kritische artiesten is dat zij vaak erg individueel ingesteld zijn. Hoe zie jij dat persoonlijk?

“Artiesten zijn inderdaad vaak op zichzelf betrokken, zelfs diegenen die ingaan tegen het kapitalistische systeem. De rol van de artiest is volgens mij de mensen er aan te herinneren dat het creëren van kunst geen eindpunt is, maar juist een begin: kunst creëren vanuit inspiratie en zodoende meer inspiratie creëren voor andere mensen.”

“Ons doel is om de mensen na een optreden naar huis te laten gaan met een positief gevoel, kracht, engagement, gemeenschapsgevoel, vriendschap, liefde, … Art lives in the next layer outside the experience.”

Check orginele interview hier.

Kortom: een plek waar je van je droomt. Voor iedereen ziet zo’n plek, zo’n droom er anders uit. Voor mij ziet zo’n plek er ongeveer uit zoals hierboven omschreven. Ik vind deze plekken, deze autonome zones, essentieel voor het opbouwen van een andere samenleving. Hier worden de eerste contacten gelegd met gelijkgestemden. Hier worden romantische ideeën omgezet in de harde realiteit. Hier worden mensen geïnspireerd om zelf in actie te komen. Hier worden de acties gepland. Of hier wordt een actie nabesproken.

Deze plekken gaan er niet vanzelf komen. En deze plekken gaan er niet vanzelf blijven. Hoe schaars ze ook zijn, we moeten oppassen dat ze niet verdwijnen. Sterker nog, we moeten zorgen dat er meer komen. We moeten zorgen dat overal autonome plekken ontstaan waar jongeren naar toe kunnen met verfrissende ideeën hoe we dit systeem met de grond kunnen maken. Waar oudere generaties hun ervaring kunnen delen. In ieder gehucht en in iedere metropool, laat deze autonome plekken opdoemen en verspreiden.

Remmingen en fantasie

Ik vind het moeilijk om zelf antwoord te geven op de vraag. Ik heb voortdurend remmingen om mijn gedachten te laten varen en te fantaseren over een ideale wereld. Soms doe ik het wel. Stiekem. Dan denk ik hoe er een wereld is zonder grenzen, waar je in kleine gemeenschappen met mensen samen leeft. Zelfvoorzienend. Waar de kinderen naar school gaan wanneer ze willen. Als ze willen mogen zij mee helpen met de alledaagse activiteiten van de volwassen. Ja, diep van binnen ben ik eigenlijk een hippy…

Maar… ik krijg ik het idee dat ik mezelf voor de gek houd. Want die ideale wereld gaat er niet komen. Niet vandaag, en ook niet morgen. Ja, dat klinkt vervelend om te zeggen. Het is de realiteit. Maar waarom daar toch zo in geloven?

“Just because we were young, it doesn’t mean we were wrong”

Even van de hak op de tak. Ik merkte in mijn puberjaren al dat er veel dingen niet klopten met het leven wat ik leidde en wat ik om mij heen zag gebeuren. Ik voelde het aan mijn lurven, maar ik kon niet precies thuis brengen wat het was. Langzaam maar zeker kwam het besef dat het ‘normale’ leven blijkbaar niet voor mij was weggelegd. Ik vond heel veel dingen verre van normaal. Ik vond het bijvoorbeeld niet normaal dat dieren zo slecht behandeld worden. Ik vond het niet normaal dat er zoveel eten wordt weg gegooid terwijl er mensen dood gaan van de honger. Ik vond het niet normaal dat kinderen moeten werken voor schoenen die ik aan mijn voeten had.

Ik vind dit allemaal nog steeds niet normaal. Deze ideeën zijn door de jaren heen alleen bevestigd en verder uitgediept. Ik merk dat ik langzaam maar zeker terug ben gegaan naar de basis. Om te leven (of in sommige gevallen, om te overleven) heeft een mens schone lucht nodig. Schoon water, een schone aarde om in de voeding te voorzien en een dak boven het hoofd. En liefde van anderen (wie of wat die anderen ook moge zijn). Dat is waar ik in geloof.

Realiteit

Nu weer naar de realiteit. We zijn de lucht aan het vervuilen. We zijn de aarde aan het vervuilen. We moeten veel geld betalen voor een plek op deze aarde zodat we een dak boven ons hoofd hebben. Nogmaals; ik vind dit niet normaal.

Ik kan hier eigenlijk niet van ‘we’ spreken. Het lijkt dan alsof ik en jij bewust het pad destructie hebben gecreëerd en in uitvoer hebben gebracht. Dat is natuurlijk onzin. We zijn toevallig geboren in een samenleving die ziekelijk en zelfdestructief is. Daar hebben we niets voor gedaan. Waar het om gaat is, wat doe je er aan om dit te stoppen?

Ik heb geen antwoord op de vraag; Hoe ga ik bij deze ideale wereld komen? Maar een ding weet ik wel. Het zal niet vanzelf gaan. Iedere dag is er een mogelijkheid om een steentje bij te dragen aan deze onbekende wereld waar ik zo naar verlang.

Mocht je een Animal Liberation shirt willen, mail je maat en je krijgt er een “Animal liberation and social revolution”-zine gratis en voor noppes bij.

Ik ben veganist geworden omdat ik heerlijke vegan pancakes voorgeschoteld kreeg. Dat heeft mij over de drempel getild. “Als je zulke lekkere pannenkoeken zonder koemelk of eieren kan maken, dan… nothing can stop me!”, dat dacht ik toen mijn buik vol zat.

Daarvoor heb ik er natuurlijk goed over na gedacht… er zijn enkele bands die daar invloed op hebben gehad:

FACEDOWN

Facedown was een van de eerste hardcore bands die ik live zag die lange speeches hielden tussen de nummers door. De band was Vegan Straight Edge. De muziek was vol passie. Tijdens de shows stonden regelmatig info-standjes van onder andere Animal Truth die bovendien heerlijke broodjes verkochten… Ik was verkocht.

PROPAGANDHI

Eerlijk is eerlijk… Propagandhi heeft mij niet geïnspireerd om veganist te worden. Ik kwam er pas achter dat de leden van Propagandhi veganist waren nadat ik zelf de beslissing had genomen. Zij hebben echter een van de beste Animal Liberation nummmers ooit geschreven, zie hieronder. “Life’s too short to make others shorter!”

Tot slot wil ik aangeven dat ik zeer regelmatig hoor dat mensen het “heel knap vinden als je veganist bent, maar het zelf nooit zouden kunnen”. Bedankt voor het compliment, maar zo bijzonder is het echt niet. Echt niet. Ik heb die dag nadat ik de pannenkoeken had gegeten mezelf beloofd het 1 dag te proberen. Als ik die dag zou overleven, zou ik het de volgende dag weer proberen. Dat is nu meer dan tien jaar geleden, en ik voel me nog altijd springlevend! Probeer het eens, en kijk hoe ver je komt. Succes!

PS: mochten er vragen zijn, of heb je praktische tips nodig, dan hoor ik het heel graag. Stuur gerust een mailtje.

• Animal liberation and social revolution by Brian A Dominick – een bijzonder interessant essay dat dierenbevrijding in de context van een totaal strijd voor de bevrijding van iedereen (mens, dier en milieu) plaatst. €1,50
• Learning good consent by various authors – een zine met verschillende artikelen over hoe om te gaan met elkaar voor/tijdens / na seks. Vanuit verschillende perspectieven (homo, hetero, bi, transgender etc) wordt geschreven hoe partners elkaar (beter) kunnen begrijpen. Gevoelig en persoonlijk topic, ik weet het. Daarom vind ik het belangrijk dat er zines als deze zijn. €1,50
• Revolution and/or insurrection by Kevin Tucker – Tucker laat zijn gedachtes varen over de (on)mogelijkheden van de revolutionaire anarchistische beweging. Terugkijkend op behaalde successen en ‘epic fails’ en met zelfkritiek, een fijn stukje tekst. Geeft stof tot nadenken, en wellicht nog meer stof tot doen! €1,50

Alle zines zijn te bestellen door een mailtje te sturen. En check voor meer boeken, dvd’s en tshirts natuurlijk even onze ’store’.

TOURS

Er zijn weer bands op tour die boeken mee hebben van Typewriter Distro. Trial is op dit moment bezig met een Europese tour en hebben een goed gevulde kist boeken en zines mee. Antillectual gaat aanstaande vrijdag op tour en ook zij hebben een stapel literatuur bij de merch liggen. Check beide bands (als je ze niet allang kent), absoluut de moeite waard! Hierbij de nieuwe clip van Antillectual…

Ochendspits

De vrijwilligers stonden al om 7:00 aan verschillende stations om enthousiast de gratis crisiskrant uit te delen. In minder dan een uur waren duizenden kranten uitgedeeld. De reacties van de mensen in het station waren gevarieerd. De titel prikkelde alleszins de mensen: ?de crisis voorbij? Nog lang niet!?. Veel mensen lijken genoeg te hebben van de berichtgeving over de crisis, maar toch gingen de kranten als zoete broodjes van de hand.

Geen discussie

Zoals te verwachten was, stond tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen het feit dat er bezuinigd moet worden niet ter discussie. De vraag lijkt alleen maar te gaan over hoeveel en op wie of wat er bezuinigd moet worden. Zelfs de meeste belangengroepen en actiegroepen die actie voeren tegen de bezuinigingen, vinden ook dat er moet bezuinigd worden. Alleen mag er niet bij hun bezuinigd worden of niet op die manier. In de reguliere media is ook bijna geen ruimte voor een ander geluid over de crisis en de bezuinigingen. Ons wordt voorgehouden dat de crisis een gevolg is van gekke financiële constructies in plaats van dat het een essentieel onderdeel is van het kapitalisme.

Hete herfst

Met deze krant is een start gegeven aan wat mogelijk een erg hete herfst wordt. Dit wordt tijd na zo’n waardeloze zomer. Zondag 9 oktober organiseert de Vrije Bond een tweede crisisoverleg in Utrecht.

Tijdens dit overleg zullen we de reacties die we hebben gehad op de krant bespreken en zullen we ons beraden over volgende stappen die we kunnen zetten in de strijd tegen de bezuinigingen. Deze bijeenkomst is in eerste plaats voor leden van de Vrije Bond, maar staat ook open voor iedereen die samen met de Vrije Bond de strijd tegen de sociale afbraak wil aangaan.

Constructief > destructief

We hadden het over activistische bezigheden. Mijn buurman zette zijn twijfels bij het nut van ‘destructieve’ acties. Met deze acties wordt de sympathie van de publieke opinie niet gewonnen. Bovendien kunnen destructieve acties averechts werken; de tegenpartij is dan alleen maar meer gedreven om door te gaan. Verder zijn veel acties een image-building en gaat het meer om de subcultuur in stand te houden dan echt voor een doel te streven. De buurman zag meer heil in constructieve acties, zodat een alternatief wordt geboden. Een positieve bijdrage waar mensen wat aan hebben.

Constructief + destructief = revolutie!

Ik ben het deels met mijn buurman eens. Ik vind alleen dat ik geen partij hoef te kiezen. Als ik met constructieve acties bezig ga, hoef ik destructieve acties niet te veroordelen. Sterker nog, ik ben blij dat er mensen zijn die kiezen voor andere actie-methodes. De verscheidenheid zie ik juist als kracht van een levendige beweging. Hoe meer verschillende acties, op verschillende tijdstippen door verschillende acties; hoe beter. Op een voorwaarde: solidariteit naar elkaar.

Twijfels

Natuurlijk zet ik mijn twijfels bij bepaalde acties, ik vraag mij af of het doel (als die al is geformuleerd is) wel bereikt wordt. Maar het is altijd nog beter dan helemaal niets doen. Ik zie liever mensen mediteren voor de poorten van vliegbasis Volkel, dan helemaal niemand!

Er zijn veel bands die indruk op mij hebben gemaakt. Er zijn veel bands die mij geïnspireerd hebben om bepaalde boeken op te pakken, bepaalde keuzes te maken of gewoon om stoom af te blazen. Er zijn echter maar weinig bands die op dit moment zoveel voor mij betekenen als Trial. Vegan. Straight Edge. Zeer politiek beladen.  Hier een aantal citaten die mij hebben geraakt:

“What we want, we must create”

Dit is wellicht meteen de mooiste zin van Trial. Deze zin vat zoveel samen. De wereld die we graag willen zien, daar zullen we zelf heel hard aan moeten werken. We moeten er iedere dag heel hard voor knokken. Er is niemand die het voor ons gaat doen. Sterker nog, ik zou niet willen dat iemand het voor mij doet!

Dit betekent dat iedere dag weer een nieuwe uitdaging is. Iedere dag moet er een moment zijn waarop gewerkt wordt aan de wereld die we zo graag willen zien. Hoe je dat specifiek vorm geeft, dat is aan jou. Ik heb geen idee waar je talenten liggen, wat je leuk vindt om te doen of waar je goed in bent. Sommigen vinden het belangrijk om hun straat schoon te houden, anderen koken graag voor anderen. Weer anderen gaan in de aanval en vernielen eigendommen van verwerpelijke bedrijven. De lijst is eindeloos, de kansen liggen overal, maar we moeten ze zelf oprapen.

Het citaat heeft voor mij te maken met verantwoordelijkheid nemen, uit een passieve slachtofferrol komen. Ja, we zijn inderdaad tegen heel veel dingen en we zijn verbaasd over het grove geweld dat wordt gebruikt tegen mensen, dieren en de natuur. Dat klopt… maar dat is niet de drijfveer. De grote drijfveer is dat we voor een wereld zijn waar men gelijkwaardig is.

“Because you can’t kill an idea, I will not be ruled”

Het maakt niet uit hoe sterk de repressie is, er zal altijd verzet zijn tegen onrecht. Deze gedachte alleen al doet mijn hart sneller kloppen. Overal ter wereld werken mensen hard voor een betere leefbare wereld. Deze mensen laten zich niet leiden, die bepalen zelf wat goed en belangrijk is. Deze mensen zijn gedreven door een ideaal, en zij handelen daar naar.

Velen voor ons hebben niet opgegeven dat de strijd hevig werd. Velen zijn opgesloten, gemarteld en zelfs vermoord. Maar hun ideeën zijn nooit om zeep geholpen. Zij hebben nooit geknield over tirannen (in welke vorm dan ook). En daarom zij deze mensen nooit overwonnen.

Laat ik duidelijk zijn: ik claim niet dat aan de winnende hand zijn of dat de “wereldrevolutie”  er morgen is. Daar gaat het niet om. Waar het wel om gaat is dat overal op deze planeet mensen wonen die je blind kan vertrouwen. Waar je kunt aan kloppen en de nacht kan doorbrengen of die een bord eten voor je neus neer zetten zonder dat je er om hoeft te vragen. Kortom: solidariteit. Laten we het gebruiken als een wapen.

“These hands would drip with blood if I traded truth for certainty”

Ik word iedere dag herinnerd aan de mogelijkheden die ik heb. Wellicht kies ik voor het “veilige” pad: huisje, boompje, beestje. Carrière maken, verzekeringen afsluiten, sparen voor later… deze keuzes zijn niet te weg te denken. Maar het wel keuzes. Je hoeft er niet aan mee te doen. Bovendien vraag ik mij af of het werkelijk zekerheden zijn…

De zekerheden die hierboven zijn omschreven komen met een prijs. Een koophuis moet voor betaald worden. Een verzekering moet voor betaald worden. Een vakantie, een auto, een pensioen… moet voor betaald worden. Er moet dus gewerkt worden om de zekerheden te creëren. Daar gaat veel tijd en energie in zitten die niet meer ergens anders in gestoken kunnen worden.

Ik probeer echter bij mijn idealen te blijven. Ik werk wel omdat ik in mijn basisbehoefte moet voorzien. Maar het werk dat ik doe, is iets waar ik achter kan staan. Bovendien werk ik niet vijf dagen in de week, maar drie dagen. De andere dagen heb ik vrij om te genieten van werkelijke zekerheden: tijd voor mijn gezin, tijd voor het groeien van mijn eigen groente… en tijd voor verzet tegen deze leugens.