Onze Belgische kameraden van de wereldmorgen hebben een uitgebreid  interview met Greg gedaan, zij vroegen of wij het ook wilden posten. Met alle liefde natuurlijk. Heel veel leesplezier, met dank aan Christoph Devriendt voor het interview en Anne Carolien Köhler voor de foto’s!

Wat gebeurde er met ‘Trial’ na de split in 2000?

Greg Bennick: “Na 10 jaar muziek maken, toeren en bijna constant met elkaar optrekken, waren er te veel spanningen die de kop op staken. We zochten elkaar ook niet meer op en in 2005 deden we in Seattle, Budapest en Londen een reünieshow. Vier jaar later speelden we op Burning Fight Festival in Chicago, Fluffest in Tsjechië en Anti-fest in Stockholm. En tijdens deze nieuwe tour spelen we in Rusland, Oekraïne, verschillende Oost-Europese landen, Duitsland en Nederland.”

‘Trial’ staat bekend om zijn erg maatschappijkritische teksten. Zo staat bij elk nummer vaak nog uitleg over de tekst. Geldt die politieke insteek ook voor je andere band, ‘Between Earth and Sky’?

“Met Between Earth and Sky focussen we meer specifiek op de psychologie van het menselijke lijden. We vroegen ons af: ‘Wat gebeurt er als je aan jezelf werkt en die bewustwording nadien gebruikt om in je omgeving anderen te helpen?’ Iedereen in de groep heeft interesse in politiek, maar de teksten van de nummers gaan meer over filosofische, psychologische en existentiële zaken. Je eigen problemen onder ogen durven zien, is een eerste stap om een positiever zelfbeeld te krijgen. Dat is erg belangrijk. Onze eerste mini-CD is momenteel uit via het Europese Refuse Records en begin volgend jaar brengen zij ook onze full-CD uit.”

Wat betekenen hardcore en straight edge momenteel nog voor jou?

“Voor mij zijn beide nog steeds erg inspirerend. Straight edge zorgt ervoor dat je toegewijd kan blijven aan een idee, het idee dat mentale helderheid belangrijk is. De term ’straight edge’ bindt nog steeds mensen, omdat we als sociale wezens dat ook nodig hebben.”

“Mensen vinden het fijn om verbonden te zijn met anderen. Het voelt soms zowel aan als een zegen en als aan een vloek. Bijvoorbeeld, wanneer mensen naast verbonden te zijn met anderen, soms ook mensen uitsluiten. Vanuit dat xenofobe gedrag ontstaan er dan vaak net sociale problemen en dat keur ik uiteraard af. Maar het blijft vooral toch een positief gegeven.”

“Hardcore betekent voor mij vandaag misschien nog wel meer dan dat het vroeger deed. Ik vind het geweldig dat mensen samen komen en gepassioneerd en geëmotioneerd kunnen zijn door muziek en ideeën! Zulke  energie-uitspattingen worden ook niet aanvaard door de maatschappij: als wij midden op straat zo’n gedrag zouden vertonen, zouden beginnen lopen en roepen, dan zouden mensen raar opkijken, het niet aanvaarden en ons gek verklaren. Maar tijdens optredens kan zo’n gedrag wel en het zorgt er zelfs voor dat er minder geweld is in de samenleving omdat mensen hun negatieve energie kwijt kunnen.”

“Ook is het belangrijk om nadien die negatieve energie om te zetten in een positief iets en je te engageren! Persoonlijk is het voor mezelf ook vast en zeker een uitlaatklep voor mijn demonen. Dat is wat hardcore betekent voor mij. Want dit is niet de revolutie, maar wel het entertainment en de muziek van de revolutie! Nadien komt de vraag welke impact in revolutionaire termen de gebeurtenissen in de wereld hebben op ons persoonlijke en maatschappelijk leven.”

Volgens Carl van First Blood is een minderheid van de fans die hij spreekt, geïnteresseerd in de teksten. Wat is jouw ervaring?

“Bij Trial ligt dat zeker hoger, maar wij zijn uiteraard veel minder populair. Onze fans zijn meer gepassioneerd en meer bezig met de teksten. Maar er zijn altijd mensen voor wie het enkel om de muziek en het dansen gaat. En hoewel ik tussen de nummers vaak monologen afsteek over de betekenis van een nummer, komt er nooit commentaar, maar veeleer applaus. Dat bewijst dat onze fans ook de inhoud belangrijk vinden. Zij weten dat er ideeën en emoties gecommuniceerd worden.”

Vertel eens wat meer over je betrokkenheid bij ‘One Hundred for Haiti’ en ‘One Hundred Shows for Haiti’?

“Ik ken al enige tijd enkele mensen in Haïti en na de verwoestende aardbeving van januari 2010 trok ik per zeilboot met enkele vrienden van Miami naar Haïti met medisch materiaal en voedsel. Daar aangekomen, zag ik de ravage en sprak ik met de bevolking. Die getuigenissen hadden een enorme impact op mij. Zodat ik bij mijn terugkeer besloot om meer structureel te werken en richtte ik de organisatie ‘One Hundred for Haiti’ op. Het oorspronkelijke idee was om 100 mensen te vinden die elk 1000 dollar wilden geven.”

“Dat bleek al gauw een te hoog bedrag te zijn, ook voor zakenmensen, maar toen kwamen er wereldwijd verschillende fans, die een kleine bijdrage wilden leveren. Er werd beslist om de naam te behouden, maar de fondsenwerving gebeurt nu meer algemeen en het doel is specifiek, een kliniek in Port-au-Prince steunen die gratis medische zorg verschaft. Sindsdien hebben we ook andere structurele zaken op poten gezet: mensen helpen om weer in hun levensonderhoud te voorzien, niet enkel financieel. Op de website staan ook filmpjes en foto’s over onze projecten.”

“‘One Hundred Shows for Haiti’ was een collectief van mensen die wereldwijd 100 benefietoptredens wilden organiseren. Het geld daarvan ging naar de organisatie ‘Haitian Women for Haitian Refugees.”

Op het T-shirt dat jullie naar aanleiding van het Burning Fight Festival maakten, staat het interessante opschrift ‘Make This A Movement Again Instead Of A Scene’. Vanwaar de keuze voor dat opschrift?

“We zullen nooit één verenigde hardcore-beweging hebben, waarin iedereen met hetzelfde akkoord gaat. En het is goed dat er zoveel verschillende meningen zijn. Maar als mensen hardcore meer zouden zien als een beweging én minder als een (muziek)scène, dan zou je meer mensen bereiken met progressieve of radicale ideeën!”

“Op die manier zou er ook minder geweld zijn, omdat een scène wel onderhoudend en leuk is, maar ook mensen tegen mekaar opzet. Een beweging daarentegen is zoveel groter en zoveel meer maatschappelijk: er wordt aan politiek gedaan, er wordt gediscussieerd, er worden dingen georganiseerd, er is meer maatschappelijk bewustzijn, … ”

“Voor mij hoeven mensen Trial niet volledig te volgen of er helemaal mee akkoord te gaan, zolang ze maar met iets bezig zijn dat de wereld tot een betere plek maakt. Wij hebben zoveel passie in de hardcore-scène, we zouden die passie moeten vastpakken en er een transformatie mee creëren, echt samen iets doen voor anderen, mensen samenbrengen rond bepaalde progressieve ideeën, een tegenbeweging opbouwen tegen de heersende kapitalistische maatschappij, directe actie organiseren! Dat is hetgeen me interesseert in hardcore.”

Hoe blijf je op de hoogte van wat er gebeurt in de wereld?

“Ik lees zowel alternatieve (Indymedia, Huffington Post, …) als traditionele berichtgeving. Een erg recente bron van berichtgeving zijn de Facebookposts, die heel snel interessante informatie over de actualiteit verspreiden. Boeiend is ook om de economische en conservatieve bladen te lezen. Ik volg dus duidelijk niet één bron, maar verscheidene. Het internet is in deze hét instrument om op de hoogte te blijven van de actualiteit in de wereld, maar vooral ook om te weten wáárom iets bepaalds gebeurt!”

De wereld zit nu al enkele jaren in een economische crisis. Hoe kijk jij als Amerikaan tegen deze crisis aan?

“Als je de economische crisis op wereldschaal bekijkt, is het behalve voor een kleine rijke minderheid, moeilijk voor het grootste deel van de Amerikaanse bevolking. Maar de toestand in Haïti en andere plaatsten in de wereld waar ik al heen ging, is voor mij nog veel schrijnender.”

“Ik heb uiteraard het geluk dat ik mijn leven in veiligheid kan leven, waardoor ik regelmatig kan reizen en wijdverspreide contacten kan hebben met mensen. Toch zie je overal al dat mensen hun levenstandaard naar beneden gaat. Volgens mij gaat er pas echt iets veranderen wanneer grote groepen mensen niet meer akkoord gaan dat er voor hen enkel kruimels overblijven en ze zich daartegen gaan verzetten. Hoewel ik ook denk dat dat nog niet voor onmiddellijk zal zijn, omdat veel mensen het ook nog te goed hebben.”

Geloof jij dat een ander economisch systeem mogelijk is?

“Ik ben overtuigd dat een ander economisch systeem noodzakelijk is, maar of het mogelijk is, weet ik niet. Ik ben er nog niet uit welk systeem dat dan zou moeten zijn. In discussies met mijn marxistische vrienden komt dat ook vaak naar voren. Ik zie alleen geen ander economisch systeem dat duurzaam blijkt te zijn.”

“Ik hecht meer geloof in collectieven en initiatieven op kleinschalige basis die concrete dingen aanpakken. Alleen zie je dat naar mate die groter worden in zulke initiatieven vaak egoïstisch gedrag binnensijpelt. The looking-out-for-number-one-perspective … ”

“Ik zou graag hebben dat mensen denken in termen van gemeenschappelijk belang, van minder consumeren of verbruiken en nuttige vrijetijdsbestedingen. Dat is geen wereldwijd economisch systeem, het zijn geen revolutionaire voorstellen, maar kan zeker bijdragen tot die andere wereld.”

“Mijn marxistische vrienden hebben daar uiteraard een andere mening over. Zij argumenteren dan bijvoorbeeld dat Haïti in een ander economisch systeem helemaal geen hulp nodig heeft. Maar, ik zou zeggen, in tussentijd kan je toch gewoon niet anders?”

“Je kan toch niet zeggen aan de mensen daar: ‘Wacht even tot we het hele economisch wereldsysteem omgegooid hebben? Voor mij is het veeleer een balans tussen de alledaagse praktijk en een theoretische ideaalbeeld in de toekomst.”

Mijn ervaring met geëngageerde en kritische artiesten is dat zij vaak erg individueel ingesteld zijn. Hoe zie jij dat persoonlijk?

“Artiesten zijn inderdaad vaak op zichzelf betrokken, zelfs diegenen die ingaan tegen het kapitalistische systeem. De rol van de artiest is volgens mij de mensen er aan te herinneren dat het creëren van kunst geen eindpunt is, maar juist een begin: kunst creëren vanuit inspiratie en zodoende meer inspiratie creëren voor andere mensen.”

“Ons doel is om de mensen na een optreden naar huis te laten gaan met een positief gevoel, kracht, engagement, gemeenschapsgevoel, vriendschap, liefde, … Art lives in the next layer outside the experience.”

Check orginele interview hier.

Ochendspits

De vrijwilligers stonden al om 7:00 aan verschillende stations om enthousiast de gratis crisiskrant uit te delen. In minder dan een uur waren duizenden kranten uitgedeeld. De reacties van de mensen in het station waren gevarieerd. De titel prikkelde alleszins de mensen: ?de crisis voorbij? Nog lang niet!?. Veel mensen lijken genoeg te hebben van de berichtgeving over de crisis, maar toch gingen de kranten als zoete broodjes van de hand.

Geen discussie

Zoals te verwachten was, stond tijdens de Algemene Politieke Beschouwingen het feit dat er bezuinigd moet worden niet ter discussie. De vraag lijkt alleen maar te gaan over hoeveel en op wie of wat er bezuinigd moet worden. Zelfs de meeste belangengroepen en actiegroepen die actie voeren tegen de bezuinigingen, vinden ook dat er moet bezuinigd worden. Alleen mag er niet bij hun bezuinigd worden of niet op die manier. In de reguliere media is ook bijna geen ruimte voor een ander geluid over de crisis en de bezuinigingen. Ons wordt voorgehouden dat de crisis een gevolg is van gekke financiële constructies in plaats van dat het een essentieel onderdeel is van het kapitalisme.

Hete herfst

Met deze krant is een start gegeven aan wat mogelijk een erg hete herfst wordt. Dit wordt tijd na zo’n waardeloze zomer. Zondag 9 oktober organiseert de Vrije Bond een tweede crisisoverleg in Utrecht.

Tijdens dit overleg zullen we de reacties die we hebben gehad op de krant bespreken en zullen we ons beraden over volgende stappen die we kunnen zetten in de strijd tegen de bezuinigingen. Deze bijeenkomst is in eerste plaats voor leden van de Vrije Bond, maar staat ook open voor iedereen die samen met de Vrije Bond de strijd tegen de sociale afbraak wil aangaan.

Constructief > destructief

We hadden het over activistische bezigheden. Mijn buurman zette zijn twijfels bij het nut van ‘destructieve’ acties. Met deze acties wordt de sympathie van de publieke opinie niet gewonnen. Bovendien kunnen destructieve acties averechts werken; de tegenpartij is dan alleen maar meer gedreven om door te gaan. Verder zijn veel acties een image-building en gaat het meer om de subcultuur in stand te houden dan echt voor een doel te streven. De buurman zag meer heil in constructieve acties, zodat een alternatief wordt geboden. Een positieve bijdrage waar mensen wat aan hebben.

Constructief + destructief = revolutie!

Ik ben het deels met mijn buurman eens. Ik vind alleen dat ik geen partij hoef te kiezen. Als ik met constructieve acties bezig ga, hoef ik destructieve acties niet te veroordelen. Sterker nog, ik ben blij dat er mensen zijn die kiezen voor andere actie-methodes. De verscheidenheid zie ik juist als kracht van een levendige beweging. Hoe meer verschillende acties, op verschillende tijdstippen door verschillende acties; hoe beter. Op een voorwaarde: solidariteit naar elkaar.

Twijfels

Natuurlijk zet ik mijn twijfels bij bepaalde acties, ik vraag mij af of het doel (als die al is geformuleerd is) wel bereikt wordt. Maar het is altijd nog beter dan helemaal niets doen. Ik zie liever mensen mediteren voor de poorten van vliegbasis Volkel, dan helemaal niemand!

All T-shirts are organic, fairtrade and vegan.

All T-shirts are € 10,- (+ shipping costs)

Click the images for a better view

“Animal liberation”, colour black  only size Small left!!

“Knowledge is power, pick up the arms”, colour brown size Small and Medium

“Freedom of all is essential to my freedom” (quote by Mikhail Bakunin), colour whit size Small and Medium

Thanks to my friends Bart, Helena and Gijs for making the designs. Thanks to David from Fairtrade Merch for the screenprinting.

“Wat zou je doen?”

END:CIV onderzoekt hoe deze samenleving verslaafd is aan systematisch gebruik van geweld en uitbuiting van mens, dier en milieu. Dit resulteert in verziekte en vervuilde landschappen en een holle samenleving waar men op een pathetische wijze leeft. Kortom: de documentaire laat zien hoe geïndustrialiseerde samenleving alles (inclusief zichzelf) kapot maakt. Het is een kankergezwel dat alles om zich heen vernietigd. Oncontroleerbaar en niet te stoppen… of toch?

Dat is de vraag die gesteld wordt: “If your homeland was invaded by aliens who cut down the forests, poisoned the water and air, and contaminated the food supply, would you resist?”

END:CIV gaat niet direct in op manieren hoe je je kan verzetten tegen deze samenleving (dat wordt in de vervolg documentaire besproken), ze vertellen in eerste instantie waarom verzet noodzakelijk is.

Gebaseerd op Endgame

De maker – Franklin Lopez – van END:CIV was geïnspireerd door het boek Endgame, wat ik begrijpelijk vind. Ik heb Endgame een aantal jaren geleden gelezen en ik was weg geblazen. Derrick Jensen is een goede schrijver en de materie is een ware klap in het gezicht. Ik herkende zoveel aspecten van het boek: het rusteloze gevoel. Het intuïtieve gevoel dat deze manier van leven, deze samenleving totaal ziek is en dat er nu wat moet gebeuren. Voor mezelf, voor mijn kinderen, voor de aarde en alles wat er op leeft. Maar ook de twijfels over de effectiviteit van het verzet. Waarom grijpen activisten voortdurend naar dezelfde methodes die niet (genoeg) blijken te werken? Waarom nemen we genoegen met marginale overwinningen? En boven alles: wat doe ik er zelf aan?

Gandhi, Stars Wars

Lopez laat op een mooie en waardige wijze verschillende juweeltjes uit het boek zien. Het is gelukkig niet de documentaire die vol staat met het ene shockerende beeld na het andere. Ik was daar bij de introductie een beetje bang voor, omdat ik allergisch ben voor zulke films. Niet alleen vind ik het onsmakelijk en goor om een slachthuis/ olieramp/ oorlogsbeelden te zien, ik word door een overkill aan dergelijke beelden niet gemotiveerd om er iets tegen te doen. Ik word er alleen maar verdrietig van. Maar terug naar deze docu… END:CIV doet dat niet. Het wisselt de beelden en sprekers in een plezierig tempo af. Lopez laat veel mensen aan het woord die allemaal op hun eigen wijze hard aan het werk zijn om deze wereld te redden. En er zit zowaar humor in. Ik keek glimlachend naar vergelijking met Stars Wars en kritiek op Gandhi. Ik ga natuurlijk niets verklappen omdat ik wil dat je docu gaat kijken.

Net als bij Harry Potter…

Het is cliché om te zeggen, maar eerlijk is eerlijk… het boek vind ik beter dan de film. END:CIV gaat snel en men moet aardig in de materie zitten om het te begrijpen. Op momenten praten de sprekers wat te snel of te zacht en zonder ondertitels is het wat moeilijk te volgen. Gelukkig zijn er ondertitels in verschillende talen (in het Nederlands overigens niet, dus als je je geroepen voelt…). Bovendien is de documentaire vrijwel geheel gericht op de Amerikaanse samenleving. Daarmee staat de niet-Amerikaanse kijker wat verder af van de voorbeelden die aangehaald worden.

Dat haalt niet weg dat iedereen deze documentaire moet kijken. En hopelijk ook handelt. Zie hieronder:

Typewriter Distro werkt nauw samen met Just Like Your Mom-toursupport en Fort van Sjakoo. Hieronder de tourdata:

TOURDATA (MAART)

13 tilburg NL

15 antwerpen BEL

16 London UK

19 Stockholm SE

20 Copenhagen DK

22 Mainz GER

23 Cologne GER

25 Berlin GER

26 Munich GER

27 Leipzig GER

Achterdochtig (ik ben niet vaak zo onder de indruk geweest van een eenmans punkkband)

Break Character (heerlijke Dischord-achtige geluiden. Uit Utrecht)

Possible Suspect (doet me erg denken aan de begin jaren negentig DC sound. Kortom: ook Discord. Ook uit Utrecht)

Dan dj’s en dansvertier!

Oh ja, de reden voor het benefiet is niet geheel onbelangrijk. Daarover meer in de volgende post…

De afgelopen jaren gaat onze samenleving gebukt onder een verregaande verrechtsing op alle fronten. En het einde lijkt nog niet in zicht. De kans is groot dat Wilders en zijn kabinet na de komende provinciale verkiezingen hun machtspositie alleen nog maar zullen versterken. Blijven we zwijgend toezien hoe rechts onze samenleving in de uitverkoop gooit? Of komen we in verzet?

Studenten kunnen binnenkort hun studie niet langer betalen, en krijgen geen studiefinanciering meer. Postbodes en andere hardwerkende mensen verliezen hun baan, om te worden vervangen door flexwerkers zonder een behoorlijk contract. Huurders, uitkeringsgerechtigden, geïllegaliseerden en arbeiders worden stelselmatig beknot in hun rechten. Publieke diensten als de zorg en het openbaar vervoer worden tegen onze wil geprivatiseerd – en de prijzen stijgen de pan uit. Mensen met gesubsidieerde banen worden aan de kant gezet. Wilders en zijn rechtse kabinet Bruin I spelen de omgekeerde Robin Hood en vergroten de kloof tussen arm en rijk. Wie rijk is, gaat er de komende jaren op vooruit. De rest moet krom liggen.

Wij hoeven dit niet te accepteren!

Racisme en discriminatie zijn weer aan de orde van de dag. Tot in het parlement worden hele bevolkingsgroepen beledigd, uitgescholden, belachelijk gemaakt en gecriminaliseerd. Het rechtse kabinet wordt geregeerd door één leugenachtige politicus, die niets dan apartheid en uitsluiting predikt.

Wij mogen dit niet langer tolereren!

Alles dat waardevol en kwetsbaar is, wordt door dit kabinet kapot gemaakt: kunst en cultuur, ontwikkelingssamenwerking, het milieu, de verzorgingssamenleving, degelijk onderwijs, zekerheid en stabiliteit, verdraagzaamheid en solidariteit, onze bewegingsvrijheid en privacy.

Wij kunnen dit een halt toeroepen!

Samen kunnen we de verrechtsing en het toenemende racisme in de samenleving tegengaan. Samen kunnen we vechten voor een samenleving, waarin gelijkheid en solidariteit voorop staan, en niet de belangen van de rijken.

Ook jij wordt niets beter van dit rechtse beleid! Ook jij wordt door Wilders en zijn rechtse kabinet uitgesloten! Ook jij kan hier iets tegen doen! Sluit je aan bij ons protest, en laat zien dat ook een andere samenleving mogelijk is!

Kijk ook op de facebook pagina van Wilders Sluit Ook Jou Uit

Doorbraak en Wilders Sluit Ook Jou Uit

Hoe heet je en vanuit welke beweging kom je?
Ik ben Nidal Tahrir. van Black Flag, een kleine groep anarcho-communisten in Egypte.

De wereld kijkt nu naar Egypte en beweegt zelfs in de richting van solidariteit. Maar sinds het internet is afgesneden was informatie moeilijk te vinden. Kun je me vertellen wat er in de afgelopen week in Egypte is gebeurd? Hoe zag het er vanuit jou perspectief uit? (Je kunt een heleboel opschrijven.)
Juist nu is de situatie in Egypte zo cruciaal. Het begint met een oproep voor een ‘Dag van Woede’ tegen het regime van Mubarak op 25 januari. Niemand had verwacht dat een uitnodiging voor een ‘Dag van Woede’ van een losse groep op een Facebook-pagina, niet echt georganiseerd, zo zou uitpakken. De groep die ‘We zijn allemaal Khalid Said’ heet (Khalid Said is de Egyptische jongen die afgelopen zomer door de politie van Mubarak politie in Alexandrië was doodgeslagen). Het was juist op die dinsdag dat alles begon. Het was de vonk die het hele vuur aanstak.
Op dinsdag waren er grote demonstraties in de straten in elke Egyptische stad. Op woensdag begon het bloedbad. Dit begon op dinsdagavond laat met een poging van de politie om een einde te maken aan de sit-in op het Tahrir-plein (Vrijheids-plein) in Caïro. Dit ging de volgende dagen door, vooral in de stad Suez. Suez heeft in elk Egyptisch hart een speciale waarde. Hier was in de Egyptisch-Israëlische oorlog in 1956 en 1967 het centrum van het verzet te vinden tegen de zionisten, waar de troepen van Sharon teruggedrongen werden. De politie van Mubarak heeft een bloedbad aangericht: minstens 4 mensen dood en er vielen minstens 100 gewonden. Er zijn gasgranaten gebruikt en er is met rubberen kogels geschoten, later zelfs met echte. Daarnaast is er een vreemde gele stof over de mensen gegooid, misschien wel mosterdgas. Die vrijdag werd de ‘Jumu’ah van de Woede’ genoemd (Jumu’ah is Arabisch voor vrijdag). Het is het nationale weekend in Egypte als ook in veel andere Islamitische landen. Het is in de Islam een heilige dag wegens de lange gebeden op deze dag genaamd Jumu’ah gebeden (het vrijdagsgebed). Men had gepland om na dit gebed de straat op te gaan om te demonstreren.

Om 12 uur ’s middags probeerde de politie met al zijn macht en geweld de marsen te voorkomen. Er waren veel confrontaties in Caïro (vooral in het centrum en in Mattareyah (het oosten van Caïro)) en in heel Egypte, vooral in Suez, Alexandrië, Mahalla (een van de centra van de arbeidersklasse in de delta). Vanaf ’s middags tot zonsondergang liepen Caïro mensen naar de binnenstad om met een sit-in op Tahrir-plein het regime van Mubarak weg te sturen. Zij zongen de leuze “De mensen willen dat het regime opkrast”. Bij zonsondergang om 5 uur ’s middags plaatselijke tijd had Mubarak meegedeeld dat hij een avondklok instelde en het leger de stad in zou brengen. Deze avondklok werd gemotiveerd door de door de politie geplande ontsnappingen van misdadigers en knokpoegen, die Baltagayyah genoemd worden. Deze door de politie georganiseerde grote ontsnappingen van misdadigers uit veel Egyptische gevangenissen zijn geregisseerd om de mensen in Egypte bang te maken. Nu was er geen politie en veel leger-eenheden hadden geen greep op de straat. De mensen werden bang. Dit alles werd gevolgd door een stroom van nieuws op de Egyptische tv-kanalen, radiostations en in de kranten dat plunderaars en dieven in vele steden op mensen zouden schieten. De mensen organiseerden hier op echter volkscomités om de straat veilig te maken. Het werd door het regime gebruikt om mensen nog banger te maken voor de instabiliteit in het land, maar het is ook een punt vanwaaruit we konden beginnen om arbeidersraden op te bouwen.

Op woensdag waren er botsingen tussen pro- en anti-Mubarak mensen. Is dat de juiste manier om dit te beschrijven? Wie zijn de “Mubarak supporters?” Welke uitwerking hebben deze botsingen op de houding van de gemiddelde werkende klasse in Egypte?

Het is absoluut verkeerd om te spreken van botsingen tussen anti-en pro-Mubarak demonstraten. Degenen die het Tahrir-plein aanvielen bestonden veelal uit de zogenaamde Baltagayyah en uit de geheime politie. Dit gebeurde pas na Mubaraks toespraak van de vorige avond en de toespraak van Obama. Persoonlijk denk ik dat Mubarak zich voelt als een geslachte os die zijn bloed over zijn slagers probeert te spatten. Hij doet denken aan Nero, die voor zijn vertrek Egypte in brand wil steken, waarbij hij probeert de mensen te laten geloven dat hij een synoniem is voor stabiliteit, veiligheid en zekerheid. Hiermee heeft hij echt enige vooruitgang geboekt: er is een heilige nationale alliantie gevormd tegen de Tahririten (de demonstranten op Tahrir). Veel mensen, met name uit de middenklasse spreken over Commune Tahrir en zeggen dat de demonstraties moeten ophouden omdat Egypte in brand staat. Er zou een hongersnood zijn begonnen, maar dat is helemaal niet waar. Dit is een overdrijving. Elke revolutie heeft haar moeilijkheden, en Mubarak maakt gebruik van angst en terreur om langer aan te blijven. Persoonlijk denk ik dat – zelfs als de demonstranten verantwoordelijk zouden zijn – zelfs dan Mubarak moet vertrekken. Omdat hij juist deze huidige situatie niet aan kan.

Wat verwacht je dat er in de komende week gaat gebeuren? Hoeveel kan het standpunt van de Amerikaanse regering de situatie daar beïnvloeden?

Niemand kan voorspellen wat er morgen of volgende week gaat gebeuren. Mubarak is een koppige idioot en de Egyptische media voert de grootste media-campagne in haar geschiedenis om de protesten op vrijdag 4 februari in te dammen. Er wordt opgeroepen voor alweer een mars van miljoenen naar Tahrir die ‘Jumu’ah van de Redding’ wordt genoemd. De positie van de Amerikaanse overheid beïnvloed ons meer dan die demonstratie. Mubarak is zo’n verrader dat hij het hele volk kan doden, maar geen nee kan zeggen tegen zijn bazen.

Wat is de bijdrage van klassenstrijd anarchisten geweest? Wie zijn hun bondgenoten? (je hoeft niet alles te vertellen, denk ook aan jullie veiligheid)

Anarchisme is in Egypte geen grote stroming. Er zijn wel enkele anarchisten te vinden, maar het is geen grote stroming. Toch deden in Egypte de anarchisten wel mee in de protestdemonstraties en in de volkscomités om de straten tegen bendes te verdedigen. De anarchisten in Egypte koesteren hoop in deze raden. De bondgenoten van de anarchisten in Egypte zijn natuurlijk de marxisten. Dit is voor ons niet het moment voor een ideologisch debat. Heel links roept op tot eenheid en moeten we dan nu overal ruzie over maken? In Egypte zijn de anarchisten een onderdeel van Egyptisch links.

Welke vormen van solidariteit kunnen er worden opgebouwd tussen de revolutionairen in Egypte en revolutionairen in het “Westen?” Wat kan er nu direct worden gedaan en wat moeten we doen op de lange termijn?

De moeilijkste hindernis voor de Egyptische revolutionairen is dat de communicatie wordt afgesneden. De Westelijke revolutionairen moeten druk uitoefenen op hun regering om te verhinderen dat het Egyptische regime dit doet. Dat is voor nu, maar niemand kan zeggen wat er op de lange termijn zal gebeuren. Als de revolutie gewonnen wordt dan zullen de westerse revolutionairen solidariteit met hun Egyptische kameraden moeten vormen tegen de verwachte agressie van de VS en Israël. Wordt de revolutie verslagen, dan zal het een bloedbad worden voor alle Egyptische revolutionairen.

Wat zullen de belangrijkste taken zijn als Mubarak eenmaal vertrokken is? Heeft er op straat-niveau al veel planning hierover plaatsgevonden? Wat hebben de anti-kapitalistische revolutionairen voorgesteld?

De belangrijkste taak, als je het hebt over eisen van de straat, zijn een nieuwe grondwet en een voorlopige regering, en vervolgens nieuwe verkiezingen. Er zijn over dit onderwerp veel plannen van veel politieke stromingen, in het speciaal door het Moslim Broederschap. De anti-kapitalistische revolutionairen zijn in Cairo niet erg groot: de communisten, democratische links en de Trotskisten roepen dezelfde eisen over de grondwet en nieuwe verkiezingen, alleen wij anarchisten niet. Wij zijn tegen het kapitaal maar ook tegen de staat. We zullen proberen de commissies die zijn gevormd om de straten te beschermen en te beveiligen sterker te maken en ze proberen om te zetten in echte raden.

Wat wil je tegen de revolutionairen in het buitenland zeggen?

Beste kameraden van over de hele wereld, we hebben solidariteit nodig. Grote solidariteitscampagnes zullen de Egyptische Revolutie doen winnen.

Audio versie: http://electricrnb.podomatic.com/entry/2011-02-03T00_56_54-08_00?x Deze site is bereikbaar en bevat een afbeelding van de spreker.

website: http://nadimyat.manalaa.net

Bron: a-infos: http://www.ainfos.ca/ainfos21341.html

Bajesboten

Van dit detentiecentrum is de eerste boot op 5 november 2007 in gebruik genomen. De tweede boot is begin 2008 in gebruik genomen. Op iedere boot is er plaats voor 288 mannen. Het gaat om mensen zonder papieren die “illegaal” in Nederland verblijven. Dat er dergelijke plekken als bajesboten zijn waar mensen worden opgesloten omdat ze vluchten uit hun eigen land, is misselijkmakend. Het idee dat er mensen geld verdienen aan de bouw (architecten, aannemingsbedrijven) en de instandhouding (beveiligingspersoneel) van deze plekken is ongehoord.

De idioterie van landsgrenzen

Het beginsel van landsgrenzen is natuurlijk een idioot gegeven. Dat is geen feit, dat is ooit een keer verzonnen. Ooit heeft er iemand een lijn in het zand getrokken en gezegd: “dit is van mij”. Hoe kan een stuk land nu eigendom zijn van iemand? Alsof je invloed kan uitoefenen op de plek waar je geboren wordt… dat is puur toeval. Dus daarom is het onzin om mensen te vertellen dat ze op een plek moeten blijven als ze daar geen behoefte aan hebben.
De mensen die vluchten, zijn geboren op een plek waar zij zich (om wat voor reden dan ook) niet meer wilden begeven. Wellicht is er een oorlog uitgebroken. Misschien was er geen eten meer voor hun kinders. Of ze konden niet vrij zijn in hun seksuele geaardheid. Van mijn part wilden ze gewoon verkassen omdat ze daar zin in hadden.
Dat is geen crimineel gedrag, dat is volstrekt normaal gedrag. Migratie bestaat al zolang de mens er is. Ik zie dus geen reden waarom mensen daarom opgesloten moeten worden…

Waanzin

Maar… ik ben niet op mijn achterhoofd gevallen en toen ik voor het laatste checkte stond ik met beide benen op de grond. Iedereen met een enigszins werkend denkvermogen snapt waarom de mensen in de bajesboten zitten. Laten we eerlijk zijn. Ze zijn lastig voor de machthebbers. De machthebbers zijn bang om hun kapitaal te moeten delen. Dat is in eerste instantie waarom er landsgrenzen zijn verzonnen. Om de macht en het kapitaal te behouden moeten mensen gewezen worden op de regels die gemaakt zijn door… jawel, de machthebbers. Daarom heeft de overheid het geweldsmonopolie. Niemand mag iemand anders opsluiten, behalve de machthebbers. Het geeft een duidelijk signaal af naar iedereen die het maar in zijn/ haar hoofd haalt om naar Nederland te verkassen: “wegblijven, of we maken jullie het leven zuur!”
Deze waanzin moet liever gisteren dan vandaag gestopt worden. En daarom was de demonstratie in Zaandam georganiseerd.

Buigend hekwerk

De demonstratie was strijdbaar. Ik had het gevoel dat alle aanwezigen (een kleine honderd (veelal) anarchisten) hun boosheid, verontwaardiging en verdriet met elkaar konden uiten door deze demonstratie. Tijdens de tocht werden leuzen gespoten op straten en affiches geplakt, er werd een groot spandoek over een reclamebord gehangen. De tocht sloeg rechtsaf en daar stonden we oog in oog met de hekken van de plek des onheils…

Er werd afgeteld van tien naar nul en de gehele meute renden op de hekken af. De twee aanwezige plattenpetten werden onder de voet gelopen. De eerste stok plantte zich tegen het koude ijzer. Een duw tegen het hekwerk. Nog een duw. Nog een. Van achter zag ik goed hoe het hek nu wapperde als een blaadje aan de boom.
De plattenpetten probeerde tevergeefs de vernielingen te voorkomen, maar het mocht niet baten. Subtiel maar oh zo efficiënt werden zij uit het blok bij de hekken gehouden. De geur van spuitbus hing in de lucht, rake klappen vielen op de hekwerken en massaal werd er aan getrokken. De mensen die binnen zaten lieten hun enthousiasme en waardering horen door luid op de ramen te bonken en te zwaaien. Ik krijg er nog kippenvel van.

Naar de achterkant

Na een half uur zwaaien, trommelen en een speech van Joke besloten we terug te keren. Ik vond het erg moeilijk om de mensen achter te laten. Deze mensen zitten daar nog steeds op het moment dat ik dit typ… daarom besloot de groep naar de achterkant van het complex te lopen om daar nog onze solidariteit te laten horen. Het “verboden toegang” bordje werd genegeerd, het hek ging omver en nu stond er alleen nog wat water tussen ons en de gevangenen. Wederom werd er luid geschreeuwd en geroepen en gezongen. Korte speeches werden in het Nederlands, Pools, Engels, Frans, Spaans en Russisch gehouden. Even wilde de smerisboot tussen ons en de bajesboot komen, maar taaide af nadat er wat stenen richting de boot vlogen.

Afscheid

Het afscheid was wederom moeilijk. We hebben onze best gedaan en hopelijk hebben de mensen binnen de bajesboten een goede dag gehad. Maar ik zou graag zien dat deze mensen hun vrijheid ervaren waar zij recht op hebben. En dat wij hand in hand kunnen kijken hoe de bajesboot naar de bodem zinkt. Vervolgens mag die vervelende smerisboot erachter aan…